روزها می گذرند ...گاه با سوزها و گاه با نوش ها ...اما از این گذر هیچ راه گریزی نیست ! تا به حال توانسته ای لحظه ای را از آن خود کنی ؟! یا لحظه ای را که تقدیر برایت به ارمغان می آورد نپذیری ؟! هرگز ... چه بسیارها که از کف داده ایم و چه بسیارها که بی خواستنی پذیرفته ایم .و این حکایت غریب و ساده ی زندگی است ...گاه دلم می خواهد به تار و پود زمان چنگ افکنم شاید لحظه ای را از آن خود کنم .لحظه ای که بی تدبیری جز تدبیر خویش نگذرد ...اما افسوس که چون اسیری گرفتار زنجیرهایی سخت و نا پیدا ،خود را گرفتار تر از همیشه یافته ام .می خواهی شیون سرکن ...می خواهی قهقهه ی بی خیالی ...ترا جز عبور، همراه گذشت این لحظه ها گریزی نیست ...گاه می اندیشم که "گذر زمان " خود موهبتی است الهی که ارمغان آن به انسان ها فراموشی است و در این دنیای پر حادثه ی بی رحم  خود دستمایه ی خوبی است .چه بسیار در سوگ عزیزانمان ضجه و مویه سر داده ایم  و دلتنگ و پریشانشان شده ایم ...و بارها شاید گفته و شنیده ایم : " که بی تو هرگز زندگی نتوانم کرد ..." چه کلام تسکین دهنده ی سطحی و گذرایی ...زیرا مگر نه این که با گذشت زمان نه تنها همه چیز را از یاد برده ایم بلکه گاه پر شورتر هم زندگی کرده ایم ؟!

آدم ها حکایت عجیبی دارند ...تو تا به حال کسی را دیده ای که در سوگ یادی ...خاطره ای سیاه بپوشد ؟! بگرید ؟! عنان اختیار از کف دهد ؟! نه ...همواره برای مردن می گرییم ...آنگاه که جسم عزیزی به خاک تسلیم می شود ...اما چه بسیار خاطره هایی که تسلیم فراموشی ها شدند و هیچ کس مرگشان را نفهمید ...

روزمرگی ها گرفتارمان کرده اند باور کن !

 بگذار اندکی به جای خیره شدن به زرق و برق های دنیای وسوسه گر ...به چشمان هم خیره شویم ...شاید بخوانی که چقدر حرف های ناگفته مانده است و بخوانم خستگی های ترا که بی مرهم مانده اند ... بگذار همه ی کارها بمانند ...و من می گذارم همه ی دغدغه ها لحظه ای فراموش شوند ...بیا اندکی تنها به هم بیندیشیم پیش از اینکه فرصتمان تمام شود ! حالا که هستم به من شاخه گلی هدیه کن ...چرا آنقدر دیر که گل را نثار تخته سنگی کنی؟! ...ما که امروز در شاد کردن جسم هم ناتوانیم فردا چه خیال عبثی است که روح را شاد توانیم کرد ؟! ...

باور کن که عمر خاطره ها کوتاه تر از عمر آدم هاست ...اما هیچ کس مردنشان را  نمی فهمد ...

 فصل اقاقی هاست ... و من سرگشته ی نسیمی که  عطر اقاقی را به من هدیه می دهد به عبور این روزهای بهاری می اندیشم ...

و زمستانی که اقاقی ها را از من خواهد گرفت ...و کسی شاید به ریز کردن کارهای فردا .. کارهای ناتمام ...  می اندیشد ... و چه بسیار آدم ها که به روزمرگی های فردا می اندیشند ...و شاید هیچ کس عبور اقاقی ها را نفهمد... .